Comentario da unidade 6

Despois de tratar no tema 6 e máis nas presentacións de clase a metodoloxía CLIL/AICLE, para este comentario voume centrar en realizar una análise crítica dos aspectos positivos e negativos da implantación da aprendizaxe CLIL/ACILE no sistema educativo galego.

Como vimos na clase, Content and Language Integrated Learning (CLIL) consiste en impartir parte das materias nunha lingua estranxeira, neste caso o inglés. Deste xeito, preténdese que os estudantes melloren as competencias da lingua estranxeira e aprendan, a o mesmo tempo, vocabulario especializado relacionado coa área de coñecemento dunha materia concreta. Os resultados dos estudos realizados en varios centros semellan ser moi positivos e conseguir acadar os seus obxectivos iniciais. Mais sería necesario contar con estudos máis amplos que contemplaran outras variables para que resultaran completamente fiables.

Dende o meu punto de vista, impartir algunhas das materias en lingua inglesa podería ser beneficioso para os estudantes se se conta cun persoal adecuadamente formado que sexa quen de impartir os contidos en lingua estranxeira ao mesmo nivel que na súa lingua materna.

Mais polo xeral non é esta a situación que acontece no sistema educativo galego. Comezando pola formación do profesorado de CLIL/AICLE, que buscaba ante todo ser rápida para acadar canto antes a certificación correspondente. Así, o nivel de lingua que se esixía nun principio era o B1. Isto significa, de acordo cos niveis do MCERL, que se trata dun usuario independente, capaz de se comunicar sen moitos problemas en situacións cotiás. Agora as esixencias parten de nivel B2, o que, na miña opinión, tampouco permite garantir que a tarefa de ensinar nunha lingua estranxeira se vaia realizar coa calidade suficiente. Para iso, sería necesario partir dun nivel C1, é dicir, un usuario competente que sexa quen de se desenvolver en ámbitos académicos e especializados.

Ademais do problema da formación do profesorado, outra das cuestións que orixina moita polémica sobre esta metodoloxía é que pode producir que se rebaixe o nivel dos contidos. Isto pode ocorrer polo nivel de lingua do profesor ou mesmo dos estudantes, que non contan coas competencias necesarias para poder seguir a clase na lingua estranxeira, o que pode chegar a desmotivalos ou mesmo orixinar unha perda total de interese pola materia.

Con todo isto semella que esta política lingüística xira arredor dos profesores de case todas as materias menos a de lingua inglesa. De feito, convértense en profesores de apoio para o docente de CLIL/AICLE, mentres que, ao mesmo tempo, deben continuar cos contidos esixidos no currículo da materia de lingua inglesa.

Dende a miña perspectiva, en lugar de intentar impartir outras materias en lingua inglesa, talvez sería necesario resolver primeiro os problemas de comprensión lectora que demostran os nosos alumnos nas probas internacionais. A mellora das competencias na lingua estranxeira podería pasar, na miña opinión, polo aumento das horas lectivas semanais desa lingua para incrementar o tempo de exposición dos estudantes, así como pola busca dunha metodoloxía motivadora e orientada ao traballo de todas as competencias.

En conclusión, a metodoloxía CLIL/AICLE pode resultar moi favorecedora na aprendizaxe dunha lingua estranxeira, mais para iso sería necesario que na súa posta en práctica se tiveran en conta unha serie de esixencias en canto á formación do profesorado e se garantise que os estudantes contan cunha competencia lingüística suficiente, ou polo menos están dispostos e desexan adquirila. Só deste xeito se conseguirían realmente os obxectivos que se pretenden.

REFERENCIAS:

Consello de Europa (2002), Marco común europeo de referencia para las lenguas: aprendizaje, enseñanza, evaluación. Madrid, MECD y Anaya. [Documento dispoñible en liña en: http://cvc.cervantes.es/ensenanza/biblioteca_ele/marco/cvc_mer.pdf]