Hoxe veño a presentarvos a miña reflexión sobre a última sesión que tivemos
con Carlos Valcárcel, o pasado 23 de febreiro. Na aula falamos sobre as
programacións didácticas, centrándonos nas partes que considerábamos que debían
compoñer unha programación, as súas fases, as fontes, e demais aspectos
relacionados con esta cuestión. Non obstante, o que máis me chamou a atención
da sesión foi unha das actividades que tivemos que levar a cabo, que consistía
en ir examinando unha programación real sobre a materia de lingua estranxeira
inglesa dun centro galego. Nesta outra entrada fálovos máis polo miúdo sobre as
nosas conclusións, a partir das cales poderemos comprobar o pouco rigorosa que
era.
Non se trata dun feito illado, non. Conforme íamos comprobando en voz alta
os compoñentes de cada unha das nosas programacións, iámonos decatando do pouco
que se axustaban ao que acabábamos de ver na aula. Poucas eran as que se
contiñan tódalas partes esperables, e moi poucas contiñan un cronograma
detallado co que se ía realizar cada semana (algo que considero crucial para
comprobar se estamos cumprindo cos nosos obxectivos) ou rúbricas de avaliación,
e moito menos explicaban adecuadamente a metodoloxía que ían aplicar.
Penso que existen varios factores que poden levar a realizar unha
programación didáctica destas características. Primeiro, cómpre non perder de
vista a rapidez coa que se impuxo a LOMCE e a necesidade de entregar programacións
que se axustaran as súas esixencias sen recibir en moitos unha formación
adecuada ao respecto.
Segundo, a falta de formación en didáctica da
meirande parte do profesorado do Ensino Secundario.
Terceiro, tamén relacionado
co anterior, as diferenzas que existen entre a programación (de aula) que se
esixe para superar a oposición e as programacións reais (de aula ou de curso)
que imos ter que realizar despois no desempeño da profesión.
Por último, e non
menos importante, a visión que teñen moitos dos docentes do Ensino Secundario
sobre as programacións, que consideran un mero trámite burocrático, no canto de
entendelas como un instrumento fundamental para organizar correctamente as
sesións e establecer e revisar os obxectivos para ese curso.
Con semellante
falta de organización, non é de doado saber que se estuda en curso, nin organizar
unha adquisición progresiva do coñecemento, o que da lugar a que rematemos
ensinando sempre o mesmo (o verbo to be, o
presente simple, etc.).
Finalmente, gustaríame comentar
tamén a necesidade de expoñer as nosas programacións (se non toda, polo menos
as partes fundamentais relativas á temporalización, avaliación, etc.) aos nosos
alumnos. Considero que é fundamental que eles saiban como van a ser avaliados, cales
son os obxectivos do curso e que
competencias necesitan desenvolver.
E vós, que pensades sobre as programacións didácticas? Considerades que se
están a realizar dun xeito adecuado ou poden ser mellorables?
Ningún comentario:
Publicar un comentario